در پناهِ دعایِ خیر آهوها - تاریخ: 1399/10/18 ساعت: 1:22
صُدایِ تیر و تُفِنگ، تیلیفُنی میان دِ میامه. بگوت: بُشنواُستییَم تهران خیلی برف بیامیه. آهوآن این وقتان غذایی پِی کوه دِ جیر میان. یه کَمُک واش ویگیر بنِگَن پادگانی اطراف، تا حیوانکان گُسنِگی دِ
پایان این شب سیاه... - تاریخ: 1399/10/18 ساعت: 1:22
عزیزجان این زُمُستان دی سر میبو با تَش امیدواری خودمانِ گرم میداریم تا بُهار یه چایی بیوروم تیب؟
نقلک پسر بیگناه و سیب زینی بُکاشتُن! - تاریخ: 1399/10/18 ساعت: 1:22
یک پیر مَردُک با زُنُش تنها یک روستایی میان زندگی می کُرد. پیر مَردُک کشاورز بَه، می خواست زِمینُشه شُخم بَزُنه سیب زِمینی بُکاره. اما پیر گِردی بَه، اُوی بَه خیلی سخت بَه. اوشان یک پُسَر داشتُن که ب
آش سِفت یا آبکی؟ - تاریخ: 1399/10/18 ساعت: 1:22
آش... شِرت اِاُو؟ یا سَقَط؟ مساله این است! شما چه جوری آش دوست دارین؟ آبکی؟.... یا سفت؟ مینی نظر میان اِوْ باشه دی عالیه عکس از: بانو مل
سیاسُت - تاریخ: 1399/9/16 ساعت: 6:06
سیاسُت چی هسته؟ پییَر: پُسروم میخام بوشوم تی ای بَ خاستوگاری!پُسر: زُن نیمیخام پییَر: اگه بیل گیتسی دختر باشو چی؟پُسر: اوکی حلَه! پییَر بَش بیل گیتسی لَپ: بیامَم دختَرُتَ پُسرومی بَ خاستُگاری
ترتیب مرتفعترین روستاهای طالقان جان - تاریخ: 1399/9/16 ساعت: 6:06
شمالیترین روستا: اسفاران جنوبیترین روستا: اورازان شرقیترین روستا: گراب غربیترین روستا: پرگه وسطترین روستا: گزینان (جزینان) بلندترین (مرتفعترین) روستا: آسکان
درباره زرشک... - تاریخ: 1399/9/16 ساعت: 6:06
همه چیز با این سوال شروع شد: در عکس چه میبینند؟ ⬛️ شاعران: درختی در آستانه فصلی سرد عاشقان: شوریدگی سرخ پاییز طالقانیان: زرشک بوته مُن: ترش آش دله خیک دی خودتانین! عکس از: دکتر
چپاک 8: یال عزیزه، تربیتش عزیزتر - تاریخ: 1399/9/16 ساعت: 6:06
چپاک تهریف میکُــرد:این دوره یی یال ان ماشالا همه شان حضرت سلیمانی جور پادشاهی مینون و آقــا، ننه دی گِــردی یِنه هُد هُد حلقه به گوش.ای خاک جمیع دو عالم دَکُنـُــن مایی دوره سَرَ که مایی سطح اجتماعی
نوایِ خوشِ بـُـسّـواُستُن - تاریخ: 1399/9/16 ساعت: 6:06
برخی واژگان، آهنگِ بخصوصی دارند یک نغمهی پنهان در پسِ آوای ظاهریِ تلفظ آهنگِ یک خاطره یک شوقِ به جا مانده از قدیم یک دلخوشی کوچک مثلاً «بـُـسّـواُستُن» که آهنگِ کوفتنِ سنگ بر لاکِ چوبی مادر را دارد و
صرفِ فعلِ بتوکانتُن - تاریخ: 1399/9/16 ساعت: 6:06
خانم مهری بهزادی از وشته نوشتند: بتوکانتُم، بتوکانتی، بتوکانت بتوکانتیم، بتوکانین، بتوکانتُن ! در دَهوا (دعوا) دی این فعل صرف میبو! فعلِ بتوکانتُن یا بتوکاندُن = کتک زدن
خاطُرخواهی با آتُک پلوجان - تاریخ: 1399/9/16 ساعت: 6:06
گته ننه بگوتی بَ هر کی بُتانه یه خُجیرِ غذا بَپُچه، خودمی عروس میگرده! نَکه ما دی خیلی تُحفه بییِیم، وُلوُلهای دَکَت میانِ زُناکانِ فامیل! هامون شِو خالُک دُترم هرچی هنر در اَنبون داشت رو کُرد و وَ
خاطره طنزِ شهرک، مغازه آقای اجلالی - تاریخ: 1399/9/16 ساعت: 6:06
دم ظهر بود که رسیدیم شهرک و طبق معمول غصه نان بود و نگه داشتیم که مایی آقا بَشَ نان هاییره.زمانیکه از گردنه به سمت طالقان سرجیر میشی در حالیکه محو و مسحور عظمت شاه البرز زیبا هستی و انگار موتور ماشین
مِهرُبان - تاریخ: 1399/9/16 ساعت: 6:06
مُنِ حالی نمیبو تو مِهرُبان ی یِی یا مِهرُبان ی تو امبا اینه رو میدانُم که شما دوتاکان با هم یه قوم و خویشی دارین! مِهرُبانانِ درجی، روزتان گرم و آرام طالقانیها بچه گربه رو با واژگان زیر نام می
اصطلاحِ دو دیمه روباه - تاریخ: 1399/9/16 ساعت: 6:06
بعضی آدمها، جنسشانی میان، شیشه خورده دَره. با بقیه یه رنگ نییَن. روتی میان یه جورُن، پِی سَر یه جورِ دیگه. رِنگ عَوُض مینُن... دو رویی و ریاکاری خونِشانی میان دَره! به قول ما طالقانیان: دو دیمه روباه
معجزه گر تاریخ آشپزی: ننه! - خوراک نخودفرنگی - تاریخ: 1399/3/27 ساعت: 4:44
به خاطر بهرهمندی همه عزیزان از مطلب ارائه شده، از غلظتِ گویشِ طالقانی متن، کاسته شده است. اسیر گِردییِیم. قرار بَ آخُرین روز ایمتحاناتِ ترم، قبلِ برگشتنِ وَچان به شهرانِشان، رفیقانُمه بَبُرُم خانه
نبایدهایِ نان بُری - تاریخ: 1399/3/27 ساعت: 4:44
تیغ بُرّان گر به دستت داد چرخ روزگار هر چه میخواهی بِبُر اما مَبُر نانِ کسی سعدیِ جان سلام عزیزانِ نان دُرور، نان بیور، نان دَبُند، نان خور و نان رسانِ درجیکه عمراً اگه نان بُری میانتان دَباشه ن
رسمِ گلی میان بوخوساندُن (گُل غَلت) - تاریخ: 1399/3/21 ساعت: 19:36
رسمه اول بهار که میبو و گُل محمدیان (سُرخه گلان) در میان، وچه ای که هنو یک سالُش نگردیه (یعنی در اولین بهارِ عمرِ نوزاد) رِ گُل غَلت مینُن. این کار باعث میبو که نوزادی پوست، شاداب و باطراوت گرده و وقت
قایم موشُک - تاریخ: 1399/3/19 ساعت: 12:42
قایُم موشک وازی میکوردیم چُشمانُمو بیگیتُم و تا دَه بُشمُریَم حالیم بَ که دُمبال یه دَگ و دوجه یِی که پیدات ناکُنُم بعد که چُشم وا کوردُم بِیدیَم بِشییِی... یادُم بیامه یه جا بُخوانده بییَم: «قای
نانِ مادر - تاریخ: 1399/3/19 ساعت: 12:42
ننه جانُم میگو: بُفَرمایین تازه کُلانُک مُن نُدارُم در جهان، بهتر از این تحفه سُراغ یک کُلانُک با سیابُن، نرم و خوشبو، نانِ داغ ارسالی از بانو قادری (اورازان) ________________ کُل
تازه واش و تازه شیر - تاریخ: 1399/3/19 ساعت: 12:42
دیباز نُوماشانی وَخت گِردی، کَبلایی بیشی زیمینی سَر، ما گِوَ بیارَه. اونی بَ تازَه واش بیچییه تا شیر بودوشونی وَخت، اونی جِلِو بیریزَه تا شیرُشَه جیر اِنگَنَه. متن از: آقای شهرام صادقیانمدیر کانا

برچسب‌های مرتبط

درس شیرین ادبیات انار | درس انار | تدریس درس انار | عکس درس انار | شعر کفشهای پاره | یک عکس و یک دنیا حرف | ویژگیهای یک عکس خوب | عکس ویلاهای یک طبقه | ویژگی یک عکس خوب | چگونه یک عکس را ویرایش کنیم